شاید در عمق تنهایی کلامی نهفته باشد که هیچ کس حتی تنهایی دیگر ان را درک نمیکند. نمیدانم! هر کس با یک کد مخصوص.........با یک علامت منحصر به فرد.یک علامت که به هر کسی اذن دخول نمی دهد....بعد از مدتها شلوغی و کل کل با این و آن شاید تنهایی یک فضا مال خودمان باشد هر آنطور که دلخواهمان است.....با چیدمان دلخواهمان....اگر کسی وارد محیط تنهایی ماشد بسته به علاقه ای که به او داریم تنهایی مینی مال میشود و میرود گوشه ی دسکتاپ تفکراتمان ....هرچه طرف عزیزتر تنهایی کوچکتر....و برعکس. خدا بسازد برای کسایی که دسکتاپ مغزشان تنها تنهاییست....خدا بسازد.